ละอาสวะด้วยการพิจารณาเสพ
สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเสด็จประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน เขตพระนครสาวัตถี ตรัสกับภิกษุทั้งหลายว่า
ภิกษุพิจารณาโดยแยบคายแล้ว
เสพจีวร เพียงเพื่อกำจัดหนาว ร้อน สัมผัสแห่งเหลือบ ยุง ลม แดด และสัตว์เลื้อยคลาน เพียงเพื่อจะปกปิดอวัยวะที่ให้ความละอายกำเริบ
เสพบิณฑบาต มิใช่เพื่อมัวเมา เพียงเพื่อให้กายนี้ดำรงอยู่ เพื่อกำจัดความลำบาก เพื่ออนุเคราะห์แก่พรหมจรรย์ ด้วยคิดว่า จะกำจัดเวทนาเก่าเสีย จะไม่ให้เวทนาใหม่เกิดขึ้น ความไม่มีโทษ และความอยู่สบายจักมีแก่เรา
เสพเสนาสนะ เพียงเพื่อกำจัดหนาว ร้อน สัมผัสแห่งเหลือบ ยุง ลม แดด และสัตว์เลื้อยคลาน เพื่อบรรเทาอันตรายจากดินฟ้าอากาศ เพื่อความรื่นรมย์ในการหลีกเร้น
เสพบริขาร คือ ยาอันเป็นปัจจัยบำบัดไข้ เพียงเพื่อกำจัดเวทนาที่เกิดแต่อาพาธต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นแล้ว เพื่อความเป็นผู้ไม่มีอาพาธเบียดเบียนเ
อาสวะและความเร่าร้อนอันกระทำความคับแค้นที่เกิดจากการไม่พิจารณาเสพ ย่อมไม่มีแก่ภิกษุผู้พิจารณาเสพอยู่อย่างนี้