พุทธวิธีปฏิบัติในอายตนะภายนอก | พาหิรสูตร
พระผู้มีพระภาคตรัสว่า
ดูกรภิกษุทั้งหลาย
รูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ธรรมารมณ์ ที่เป็นอดีตและอนาคต เป็นของไม่เที่ยง จะกล่าวไปไยถึงรูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ธรรมารมณ์ ที่เป็นปัจจุบันเล่า
อริยสาวกผู้ได้สดับแล้ว เห็นอยู่อย่างนี้
ย่อมไม่มีเยื่อใยในรูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ธรรมารมณ์ ที่เป็นอดีต
ย่อมไม่เพลิดเพลินในรูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ธรรมารมณ์ ที่เป็นอนาคต
ย่อมปฏิบัติเพื่อเบื่อหน่าย เพื่อคลายกำหนัด เพื่อดับซึ่งรูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ธรรมารมณ์ ที่เป็นปัจจุบัน
ดูกรภิกษุทั้งหลาย
รูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ธรรมารมณ์ ที่เป็นอดีตและอนาคต เป็นทุกข์ จะกล่าวไปไยถึงรูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ธรรมารมณ์ ที่เป็นปัจจุบันเล่า
อริยสาวกผู้ได้สดับแล้ว เห็นอยู่อย่างนี้
ย่อมไม่มีเยื่อใยในรูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ธรรมารมณ์ ที่เป็นอดีต
ย่อมไม่เพลิดเพลินในรูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ธรรมารมณ์ ที่เป็นอนาคต
ย่อมปฏิบัติเพื่อเบื่อหน่าย เพื่อคลายกำหนัด เพื่อดับซึ่งรูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ธรรมารมณ์ ที่เป็นปัจจุบัน
ดูกรภิกษุทั้งหลาย
รูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ธรรมารมณ์ ที่เป็นอดีตและอนาคต เป็นอนัตตา จะกล่าวไปไยถึงรูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ธรรมารมณ์ ที่เป็นปัจจุบันเล่า
อริยสาวกผู้ได้สดับแล้ว เห็นอยู่อย่างนี้
ย่อมไม่มีเยื่อใยในรูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ธรรมารมณ์ ที่เป็นอดีต
ย่อมไม่เพลิดเพลินในรูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ธรรมารมณ์ ที่เป็นอนาคต
ย่อมปฏิบัติเพื่อเบื่อหน่าย เพื่อคลายกำหนัด เพื่อดับซึ่งรูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ธรรมารมณ์ ที่เป็นปัจจุบัน