Main navigation

อนิจจสูตร

ว่าด้วย
การละความพอใจในสิ่งที่เป็นอนิจจัง
เหตุการณ์
ภิกษุรูปหนึ่งทูลขอพระพุทธเจ้าแสดงธรรมโดยสังเขปเพื่อหลีกออกจากหมู่ ทำความเพียร พระพุทธเจ้าตรัสตอบว่า สิ่งใดแล เป็นของไม่เที่ยง เธอควรละความพอใจในสิ่งนั้นเสีย

ภิกษุรูปหนึ่งกราบทูลขอพระผู้มีพระภาคแสดงพระธรรมเทศนาโดยสังเขปเพื่อหลีกออกจากหมู่ ไม่ประมาท มีความเพียร มีใจมั่นคงอยู่

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

สิ่งใดเป็นของไม่เที่ยง เธอควรละความพอใจในสิ่งนั้นเสีย

แล้วทรงถามว่าภิกษุนั้นรู้ซึ้งถึงอรรถแห่งคำที่ทรงกล่าวแล้วอย่างย่อ โดยพิสดารอย่างไร

ภิกษุนั้นกล่าวว่า รูป เวทนา สัญญา สังขาร และวิญญาณเป็นของไม่เที่ยง ตนควรละความพอใจในสิ่งนั้น ๆ เสีย

ภิกษุรูปนั้นหลีกออกจากหมู่ ไม่ประมาท มีความเพียร มีใจมั่นคงอยู่ ไม่นานเท่าไร ก็ทำให้แจ้งซึ่งที่สุดแห่งพรหมจรรย์อันยอดเยี่ยม รู้ชัดว่า ชาติสิ้นแล้ว พรหมจรรย์อยู่จบแล้ว กิจที่ควรทำ ทำเสร็จแล้ว กิจอื่นเพื่อความเป็นอย่างนี้ มิได้มี

ภิกษุนั้นได้เป็นพระอรหันต์องค์หนึ่งในจำนวนพระอรหันต์ทั้งหลาย

 

 

 

อ่าน อนิจจสูตร

อ้างอิง
อนิจจสูตร พระไตรปิฎก ฉบับหลวง เล่มที่ ๑๗ ข้อที่ ๑๔๒
ลำดับที่
16

สถานที่

นครสาวัตถี

สถานการณ์

การปฏิบัติธรรม

พระไตรปิฎกเสียงชุดอื่นๆ

ธรรมปฏิบัติ ชุดที่ ๙ แสงธรรมแห่งพระไตรปิฎก – ตัวอักษรสีแดงบนพื้นเหลืองทองลายผ้าพลิ้ว

พระธรรม

ธรรมปฏิบัติ
วิเวก ชุดที่ ๑ แสงธรรมแห่งพระไตรปิฎก – ตัวอักษรสีขาวบนพื้นฟ้าอ่อน

พระธรรม

วิเวก
ธรรมวิภังค์ แสงธรรมแห่งพระไตรปิฎก – พื้นลายใบไม้แห้งสีครีม

พระธรรม

ธรรมวิภังค์
เวทัลลธรรม ชุดที่ ๓ การสนทนาธรรมที่ทำให้เกิดปัญญา – ต้นไม้ใหญ่ในป่าหมอก

พระธรรม

เวทัลลธรรม
อานุภาพกรรม ๒ – เทวดาบนสวรรค์เบื้องบน และผู้คนในเปลวไฟเบื้องล่าง

พระธรรม

อานุภาพกรรม
สุคติ สุคโต – ดอกบัวสีขาวบาน

พระธรรม

สุคติ สุคโต
ฆราวาสธรรม ๒ แสงธรรมแห่งพระไตรปิฎก – ดอกบัวสีชมพูในหมอก

พระธรรม

ฆราวาสธรรม