ธรรมประจำวัน

ภูเขาศิลาเป็นแท่งทึบ
ย่อมไม่หวั่นไหวด้วยลม ฉันใด
รูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ และธรรมารมณ์
ทั้งที่เป็นอิฏฐารมณ์ และอนิฏฐารมณ์
ย่อมยังจิตอันตั้งมั่น หลุดพ้นวิเศษแล้ว
ของภิกษุผู้คงที่ให้หวั่นไหวไม่ได้ ฉันนั้น
และภิกษุนั้นย่อมพิจารณาเห็นความเกิดขึ้น
และความเสื่อมไปแห่งจิตนั้น ดังนี้