พระผู้มีพระภาคทรงแสดงธรรมแก่ภิกษุทั้งหลาย
อาสวะที่ละได้เพราะการบรรเทา
ภิกษุในพระธรรมวินัยนี้ พิจารณาโดยแยบคายแล้ว
ย่อมอดกลั้น ย่อมละ ย่อมบรรเทา กามวิตก พยาบาทวิตก
วิหิงสาวิตก ธรรมที่เป็นบาปอกุศล ที่บังเกิดขึ้นแล้ว
ทำให้สิ้นสูญ ให้ถึงความไม่มี
ก็อาสวะและความเร่าร้อน อันกระทำความคับแค้นเหล่าใด
พึงบังเกิดขึ้นแก่ภิกษุผู้ไม่บรรเทาธรรมอันใดอันหนึ่ง
อาสวะและความเร่าร้อน อันกระทำความคับแค้นเหล่านั้น
ย่อมไม่มีแก่ภิกษุผู้บรรเทาอยู่อย่างนี้
อาสวะเหล่านี้ เรากล่าวว่า จะพึงละได้เพราะความบรรเทา
ภิกษุในพระธรรมวินัยนี้ พิจารณาโดยแยบคายแล้ว
ย่อมอดกลั้น ย่อมละ ย่อมบรรเทา กามวิตก พยาบาทวิตก
วิหิงสาวิตก ธรรมที่เป็นบาปอกุศล ที่บังเกิดขึ้นแล้ว
ทำให้สิ้นสูญ ให้ถึงความไม่มี
ก็อาสวะและความเร่าร้อน อันกระทำความคับแค้นเหล่าใด
พึงบังเกิดขึ้นแก่ภิกษุผู้ไม่บรรเทาธรรมอันใดอันหนึ่ง
อาสวะและความเร่าร้อน อันกระทำความคับแค้นเหล่านั้น
ย่อมไม่มีแก่ภิกษุผู้บรรเทาอยู่อย่างนี้
อาสวะเหล่านี้ เรากล่าวว่า จะพึงละได้เพราะความบรรเทา
พระสูตร:
สัพพาสวสังวรสูตร พระไตรปิฎก ฉบับหลวง ๑๒/๑๗/๑๕

