พระผู้มีพระภาคทรงแสดงธรรมแก่ภิกษุทั้งหลาย
อาสวะที่ละได้เพราะการอบรม
ภิกษุในพระธรรมวินัยนี้ พิจารณาโดยแยบคายแล้ว
เจริญสติสัมโพชฌงค์ ธัมมวิจยสัมโพชฌงค์
วิริยสัมโพชฌงค์ ปิติสัมโพชฌงค์ ปัสสัทธิสัมโพชฌงค์
สมาธิสัมโพชฌงค์ อุเบกขาสัมโพชฌงค์
อันอาศัยวิเวก อาศัยวิราคะ อาศัยนิโรธ น้อมไปในความสละลง
ก็อาสวะและความเร่าร้อน อันกระทำความคับแค้นเหล่าใด
พึงเกิดขึ้นแก่ภิกษุผู้ไม่อบรมธรรมอันใดอันหนึ่ง
อาสวะและความเร่าร้อนอันกระทำความคับแค้นเหล่านั้น
ย่อมไม่มีแก่ภิกษุนั้น ผู้อบรมอยู่อย่างนี้
อาสวะเหล่านี้ เรากล่าวว่า จะพึงละได้เพราะอบรม
ภิกษุในพระธรรมวินัยนี้ พิจารณาโดยแยบคายแล้ว
เจริญสติสัมโพชฌงค์ ธัมมวิจยสัมโพชฌงค์
วิริยสัมโพชฌงค์ ปิติสัมโพชฌงค์ ปัสสัทธิสัมโพชฌงค์
สมาธิสัมโพชฌงค์ อุเบกขาสัมโพชฌงค์
อันอาศัยวิเวก อาศัยวิราคะ อาศัยนิโรธ น้อมไปในความสละลง
ก็อาสวะและความเร่าร้อน อันกระทำความคับแค้นเหล่าใด
พึงเกิดขึ้นแก่ภิกษุผู้ไม่อบรมธรรมอันใดอันหนึ่ง
อาสวะและความเร่าร้อนอันกระทำความคับแค้นเหล่านั้น
ย่อมไม่มีแก่ภิกษุนั้น ผู้อบรมอยู่อย่างนี้
อาสวะเหล่านี้ เรากล่าวว่า จะพึงละได้เพราะอบรม
พระสูตร:
สัพพาสวสังวรสูตร พระไตรปิฎก ฉบับหลวง ๑๒/๑๘/๑๕-๑๖

