ธรรมประจำวัน

ราคานุสัยนั้น ย่อมมีแก่ภิกษุ
ผู้เสวยสุขเวทนาไม่รู้สึกตัวอยู่
มีปรกติไม่เห็นธรรมเป็นเครื่องสลัดออก
ปฏิฆานุสัย ย่อมมีแก่ภิกษุ
ผู้เสวยทุกขเวทนาไม่รู้สึกตัว
มีปรกติไม่เห็นธรรมเป็นเครื่องสลัดออก
บุคคลเพลิดเพลินอทุกขมสุขเวทนาซึ่งมีอยู่
อันพระผู้มีพระภาคผู้มีปัญญาประดุจปฐพีทรงแสดงแล้ว
ย่อมไม่หลุดพ้นไปจากทุกข์เลย
เพราะเหตุที่ภิกษุผู้มีความเพียร
ละทิ้งเสียได้ด้วยสัมปชัญญะ
เธอชื่อว่าเป็นบัณฑิต
ย่อมกำหนดรู้เวทนาทั้งปวง
ครั้นกำหนดรู้เวทนาแล้ว
เป็นผู้หาอาสวะมิได้ในปัจจุบัน
ตั้งอยู่ในธรรม ถึงที่สุดเวท
เมื่อตายไป ย่อมไม่เข้าถึงความนับว่า
เป็นผู้กำหนัด ขัดเคือง เป็นผู้หลง ดังนี้