Main navigation

ปิยสูตร

ว่าด้วย
ผู้รักตน
เหตุการณ์
พระผู้มีพระภาค ทรงสนทนาธรรมกับพระเจ้าปเสนทิโกศล เรื่องเหตุที่ทำให้ได้ชื่อว่าเป็นผู้ไม่รักตน และเป็นผู้รักตน

พระผู้มีพระภาคตรัสกับพระเจ้าปเสนทิโกศลว่า

ผู้ใดประพฤติทุจริตด้วยกาย วาจา ใจ ผู้นั้นได้ชื่อว่าไม่รักตน เพราะย่อมทำความเสียหายให้กับตนเอง

ผู้ใดประพฤติสุจริตด้วยกาย วาจา ใจ ผู้นั้นได้ชื่อว่ารักตน เพราะย่อมทำความดีความเจริญให้กับตนเอง

ถ้าบุคคลรู้ว่าตนเป็นที่รัก ไม่ควรทำบาป เพราะว่าความสุขนั้น ไม่เป็นผลที่บุคคลผู้ทำชั่วจะพึงได้โดยง่าย

บุคคลเมื่อตายไป สมบัติที่จะนำติดตัวไปยังปรโลกได้ คือบุญและบาปที่ได้ทำไว้ขณะมีชีวิตอยู่เท่านั้น ดังนั้นบุคคลจึงควรทำกรรมที่เป็นบุญไว้ เพราะบุญจะเป็นที่พึ่งของสัตว์ทั้งหลายในปรโลก

 

อ่าน ปิยสูตร

อ้างอิง
ปิยสูตร พระไตรปิฎก ฉบับหลวง เล่มที่ ๑๕ ข้อที่ ๓๓๔-๓๓๖ หน้า ๙๐-๙๑
ลำดับที่
21

สถานที่

วิหารเชตวัน

พระไตรปิฎกเสียงชุดอื่นๆ

ธรรมปฏิบัติ ชุดที่ ๙ แสงธรรมแห่งพระไตรปิฎก – ตัวอักษรสีแดงบนพื้นเหลืองทองลายผ้าพลิ้ว

พระธรรม

ธรรมปฏิบัติ
วิเวก ชุดที่ ๑ แสงธรรมแห่งพระไตรปิฎก – ตัวอักษรสีขาวบนพื้นฟ้าอ่อน

พระธรรม

วิเวก
ธรรมวิภังค์ แสงธรรมแห่งพระไตรปิฎก – พื้นลายใบไม้แห้งสีครีม

พระธรรม

ธรรมวิภังค์
เวทัลลธรรม ชุดที่ ๓ การสนทนาธรรมที่ทำให้เกิดปัญญา – ต้นไม้ใหญ่ในป่าหมอก

พระธรรม

เวทัลลธรรม
อานุภาพกรรม ๒ – เทวดาบนสวรรค์เบื้องบน และผู้คนในเปลวไฟเบื้องล่าง

พระธรรม

อานุภาพกรรม
สุคติ สุคโต – ดอกบัวสีขาวบาน

พระธรรม

สุคติ สุคโต
ฆราวาสธรรม ๒ แสงธรรมแห่งพระไตรปิฎก – ดอกบัวสีชมพูในหมอก

พระธรรม

ฆราวาสธรรม