พระพุทธานุญาตปาติโมกขุเทศ

เหตุการณ์
พระผู้มีพระภาคได้มีความปริวิตกแห่งจิตเกิดขึ้นว่า เราพึงอนุญาตสิกขาบทที่เราบัญญัติแล้วแก่ภิกษุทั้งหลาย ให้เป็นปาติโมกขุเทศ

พระพุทธเจ้าทรงอนุญาตสิกขาบทที่บัญญัติแล้วให้เป็นปาติโมกขุเทศของภิกษุ ปาติโมกขุเทศนั้นจักเป็นอุโบสถกรรมของภิกษุ

ทรงอนุญาตให้สวดปาติโมกข์ ว่าดังนี้

ภิกษุผู้ฉลาด ผู้สามารถ พึงประกาศให้สงฆ์ทราบด้วยญัตติกรรมวาจา ว่า:

ท่านเจ้าข้า ขอสงฆ์จงฟังข้าพเจ้า ถ้าความพร้อมพรั่งของสงฆ์ถึงที่แล้ว สงฆ์พึงทำอุโบสถ พึงสวดปาติโมกข์.

อะไรเป็นบุพพกิจของสงฆ์?

ท่านทั้งหลายพึงบอกความบริสุทธิ์. ข้าพเจ้าจักสวดปาติโมกข์. พวกเราบรรดาที่มีอยู่ทั้งหมดจงฟัง จงใส่ใจซึ่งปาติโมกข์นั้นให้สำเร็จประโยชน์

ท่านผู้ใดมีอาบัติ ท่านผู้นั้นพึงเปิดเผย เมื่ออาบัติไม่มี พึงนิ่งอยู่. ก็ด้วยความเป็นผู้นิ่งแล  ข้าพเจ้าจักทราบท่านทั้งหลายว่าเป็นผู้บริสุทธิ์. 

การสวดประกาศครบ ๓ จบ ในบริษัท ย่อมเป็นเหมือนการกล่าวแก้เฉพาะรูป ที่ถูกถามผู้เดียวฉะนั้น.

ก็ภิกษุรูปใด เมื่อสวดประกาศครบ ๓ จบ ระลึกได้ ไม่ยอมเปิดเผยอาบัติที่มีอยู่ สัมปชานมุสาวาทย่อมมีแก่ภิกษุรูปนั้น.

ก็สัมปชานมุสาวาท พระผู้มีพระภาคตรัสว่า เป็นธรรมทำอันตราย เพราะฉะนั้น ภิกษุต้องอาบัติแล้ว ระลึกได้ หวังความบริสุทธิ์ พึงเปิดเผยอาบัติที่มีอยู่ เพราะเปิดเผยอาบัติแล้ว ความผาสุกย่อมมีแก่เธอ.

 

อ่าน พระพุทธานุญาตปาติโมกขุเทศ

อ้างอิง
พระพุทธานุญาตปาติโมกขุเทศ พระไตรปิฎกฉบับหลวง เล่มที่ ๔ ข้อที่ ๑๔๙ หน้า ๑๖๗-๑๖๘
ลำดับที่
9

สถานที่

ไม่ระบุ

พระไตรปิฎกเสียงชุดอื่นๆ

พระพุทธกิจ

พระพุทธกิจ