โลกสูตร

ว่าด้วย
สัตว์โลก
เหตุการณ์
เมื่อพระผู้มีพระภาคทรงตรัสรู้ ทรงเสวยวิมุติสุขตลอด ๗ วัน เมื่อออกจากสมาธิแล้ว ทรงตรวจดูสัตว์โลก เห็นหมู่สัตว์ทั้งหลายยังเป็นผู้เดือดร้อนจากราคะ โทสะและโมหะอยู่

โลกนี้เมื่อถูกผัสสะครอบงำ ย่อมกล่าวถึงโลกโดยความเป็นตัวตนในขันธ์ ๕ และเมื่อโลกถูกภพครอบงำ ย่อมเพลิดเพลินในภพ ซึ่งเป็นภัย

บุคคลอยู่ประพฤติพรหมจรรย์ ก็เพื่อจะละภพ

สมณะหรือพราหมณ์ ผู้กล่าวความหลุดพ้นจากภพด้วยภพ หรือด้วยความไม่มีภพ สมณพราหมณ์เหล่านั้นยังไม่สลัดออกไปจากภพ

ทุกข์เกิดขึ้นเพราะอาศัยอุปธิ เมื่อสิ้นอุปาทานทั้งปวง ความเกิดแห่งทุกข์ย่อมไม่มี

สัตว์ทั้งหลายเพราะถูกอวิชชาครอบงำ หรือยินดีในขันธ์ ๕ ที่เกิดแล้ว จึงไม่พ้นไปจากภพทั้งหลาย คือ สวรรค์ อบาย  และมนุษย์เป็นต้น 

ภพทั้งหมดนั้น ไม่เที่ยง เป็นทุกข์ มีความแปรปรวนเป็นธรรมดา

บุคคลผู้เห็นขันธ์ ๕ คือ ภพ ตามความเป็นจริงด้วยปัญญา ย่อมละภวตัณหาและวิภวตัณหาได้ เพราะตัณหาทั้งหลายสิ้นไป ถึงความดับด้วยอริยมรรค เป็นนิพพาน  ภพใหม่ย่อมไม่มีแก่ภิกษุนั้น  เพราะไม่ถือมั่น เป็นผู้คงที่

 

อ่าน โลกสูตร

อ้างอิง
โลกสูตร พระไตรปิฎก ฉบับหลวง เล่มที่ ๒๕ ข้อที่ ๘๔ หน้า ๘๗
ลำดับที่
26

พระไตรปิฎกเสียงชุดอื่นๆ

พระธรรม

ธรรมปฏิบัติ

พระธรรม

วิเวก

พระธรรม

ธรรมวิภังค์

พระธรรม

เวทัลลธรรม

พระธรรม

อานุภาพกรรม

พระธรรม

สุคติ สุคโต

พระธรรม

ฆราวาสธรรม