ปิยสูตร

ว่าด้วย
ผู้รักตน
เหตุการณ์
พระผู้มีพระภาค ทรงสนทนาธรรมกับพระเจ้าปเสนทิโกศล เรื่องเหตุที่ทำให้ได้ชื่อว่าเป็นผู้ไม่รักตน และเป็นผู้รักตน

พระผู้มีพระภาคตรัสกับพระเจ้าปเสนทิโกศลว่า

ผู้ใดประพฤติทุจริตด้วยกาย วาจา ใจ ผู้นั้นได้ชื่อว่าไม่รักตน เพราะย่อมทำความเสียหายให้กับตนเอง

ผู้ใดประพฤติสุจริตด้วยกาย วาจา ใจ ผู้นั้นได้ชื่อว่ารักตน เพราะย่อมทำความดีความเจริญให้กับตนเอง

ถ้าบุคคลรู้ว่าตนเป็นที่รัก ไม่ควรทำบาป เพราะว่าความสุขนั้น ไม่เป็นผลที่บุคคลผู้ทำชั่วจะพึงได้โดยง่าย

บุคคลเมื่อตายไป สมบัติที่จะนำติดตัวไปยังปรโลกได้ คือบุญและบาปที่ได้ทำไว้ขณะมีชีวิตอยู่เท่านั้น ดังนั้นบุคคลจึงควรทำกรรมที่เป็นบุญไว้ เพราะบุญจะเป็นที่พึ่งของสัตว์ทั้งหลายในปรโลก

 

อ่าน ปิยสูตร

อ้างอิง
ปิยสูตร พระไตรปิฎก ฉบับหลวง เล่มที่ ๑๕ ข้อที่ ๓๓๔-๓๓๖ หน้า ๙๐-๙๑
ลำดับที่
21

สถานที่

วิหารเชตวัน

พระไตรปิฎกเสียงชุดอื่นๆ

พระธรรม

ธรรมปฏิบัติ

พระธรรม

วิเวก

พระธรรม

ธรรมวิภังค์

พระธรรม

เวทัลลธรรม

พระธรรม

อานุภาพกรรม

พระธรรม

สุคติ สุคโต

พระธรรม

ฆราวาสธรรม