การบำเรอไฟ

เหตุการณ์
พระศาสดาทรงปรารภเรื่องพราหมณ์ผู้เป็นหลานของพระสารีบุตรเถระ ผู้ทำกุศลด้วยการฆ่าสัตว์เลี้ยงตัวหนึ่งบำเรอไฟทุก ๆ เดือน ด้วยเชื่อว่าเป็นทางสู่พรหมโลก

พระสารีบุตรเถระไปหาพราหมณ์ผู้เป็นหลานของท่าน เมื่อได้ทราบว่าหลานของท่านทำกุศลโดยการฆ่าสัตว์เลี้ยงตัวหนึ่งเพื่อบำเรอไฟทุก ๆ เดือน โดยเชื่อตามที่อาจารย์ของตนกล่าวว่าเป็นทางแห่งพรหมโลก พระสารีบุตรจึงได้นำหลานนั้นไปสู่สำนักของพระศาสดา กราบทูลเรื่องราวและกราบทูลขอพระองค์ตรัสบอกทางแห่งพรหมโลกแก่พราหมณ์นี้
 
พระศาสดาทรงแสดงธรรมโปรดพราหมณ์ว่า
 
การบำเรอไฟของพราหมณ์ผู้บำเรอไฟอย่างนั้นตั้ง ๑๐๐ ปี ย่อมไม่ถึงแม้การบูชาสาวกของพระศาสดาเพียงขณะเดียว
 
เมื่อจะทรงสืบอนุสนธิแสดงธรรม จึงตรัสพระคาถานี้ว่า
 
ก็สัตว์ใดพึงบำเรอไฟในป่าตั้ง ๑๐๐ ปี ส่วนเขาพึงบูชาท่านผู้มีตนอบรมแล้วผู้เดียวแม้ครู่หนึ่ง การบูชานั้นนั่นแลประเสริฐกว่า (การบูชาตั้ง ๑๐๐ ปีของสัตว์นั้น) การบูชา ๑๐๐ ปีจะประเสริฐอะไรเล่า
 
ในเวลาจบเทศนา พราหมณ์บรรลุโสดาปัตติผล ชนแม้เหล่าอื่นเป็นอันมากบรรลุอริยผลทั้งหลาย มีโสดาปัตติผลเป็นต้น




อ่าน พราหมณ์ผู้เป็นหลานของพระสารีบุตรเถระ
อ่าน คาถาธรรมบท สหัสสวรรค

 

อ้างอิง
พราหมณ์ผู้เป็นหลานของพระสารีบุตรเถระ พระไตรปิฎก ฉบับมหามกุฏ เล่มที่ ๔๑ หน้า ๔๕๓-๔๕๕
ลำดับที่
10

พระไตรปิฎกเสียงชุดอื่นๆ